نوروز ۱۴۰۶: لحظهٔ تحویل سال

چهارشنبه‌سوری

شب سه‌شنبه ۲۵ اسفند ۱۴۰۵، ایرانیان آتش روشن می‌کنند و از روی آن می‌پرند و می‌خوانند: «زردی من از تو، سرخی تو از من». یعنی بیماری و رنگ‌پریدگی سال کهنه را به آتش بده و گرما و تندرستی‌اش را بگیر.

قاشق‌زنی، آجیل مشکل‌گشا و فال‌گوش از دیگر رسم‌های این شب است. در بسیاری از شهرهای مهاجرنشین، انجمن‌های ایرانی جشن چهارشنبه‌سوری را در پارک یا ساحل برگزار می‌کنند؛ آتش را فقط جایی روشن کنید که مجاز است.

تحویل سال و روزهای نوروز

پیش از عید خانه‌تکانی می‌شود و لباس نو خریده می‌شود. لحظهٔ تحویل سال، خانواده دور سفرهٔ هفت‌سین جمع می‌شوند؛ بسیاری با شمارش معکوس تلویزیون یا رادیو، و بعضی با گرفتن فالی از دیوان حافظ. پس از تحویل سال روبوسی می‌کنند، «عیدتون مبارک» می‌گویند و بزرگ‌ترها عیدی می‌دهند؛ معمولاً اسکناس نو که لای کتاب روی سفره گذاشته شده است.

روزهای بعد به دیدوبازدید می‌گذرد و رسم است که اول به دیدن بزرگ‌ترهای فامیل بروند. سبزی‌پلو با ماهی غذای شب عید است و رشته‌پلو، کوکوسبزی و شیرینی‌هایی چون نان نخودچی و نان برنجی از نوروز جدا نیستند.

فال حافظ بگیریدرستوران‌های ایرانی

سیزده‌بدر

جمعه ۱۳ فروردین ۱۴۰۶، سیزدهمین روز سال، روز بیرون رفتن از خانه است. خانواده‌ها به دامن طبیعت می‌روند، ناهار را در پارک یا کنار رودخانه می‌خورند و سبزهٔ هفت‌سین را به آب روان می‌سپارند تا بدی‌های سال با آن برود. دختران و پسران جوان پیش از رها کردن سبزه، به آرزوی همسری خوب، آن را گره می‌زنند. «دروغ سیزده» هم از شوخی‌های همین روز است.

نوروز را بیش از ۳۰۰ میلیون نفر از ایران و افغانستان تا آسیای میانه، قفقاز و کردستان جشن می‌گیرند. یونسکو آن را در سال ۲۰۰۹ در فهرست میراث معنوی بشر ثبت کرد و سازمان ملل ۲۱ مارس را روز جهانی نوروز نامیده است.